บทที่ 7 ตอนที่ 7 มะนาว…เธอเป็นของฉัน
เพียงแค่เสียงออดอ้อนของเขา มะนาวก็ใจอ่อนยวบลงไปทันที และหลังจากนั้นเธอก็ยอมให้เขาพาชมห้อง ทั้ง ๆ ที่ตัวติดกันไปทุกที่ พร้อมเสียงครางกระเส่าที่ดังไปทั้งห้อง หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้กลับไปที่หอพักอย่างที่ตั้งใจ แต่กลับกลายเป็นถูกกินทั้งวันทั้งคืน คาห้องเชือดของซาตานอย่างเซย์จิแทน
“มะนาว…เธอเป็นของฉัน อย่าได้คิดที่จะมีคนอื่นลับหลังฉันเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รับปากนะว่า จะเผลอหลุดปากบอกน้ารำพึงวันไหน"
“อย่านะคะ อย่าบอกแม่…”
“งั้นก็ทำตามที่ฉันบอกดี ๆ แล้วเธอจะไม่เดือดร้อน”
“อ๊าา!!”
เขาพูดพร้อมกับย้ำเข้ามาจนสุดตัว เพื่อให้เธอรับรู้ มะนาวแทบจะไม่มีสติอยู่แล้ว เพราะความเสียวที่เขาเสิร์ฟมาไม่ยั้ง สุดท้ายเธอก็กลายเป็นทาสเซ็กซ์ของเขา โดยไม่รู้ตัว ข้ออ้างที่ว่าให้เธอมาทำความสะอาด จนถึงตอนนี้ก็เกือบสี่เดือนแล้ว ที่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขา ดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ ไร้สถานะ ไร้ความรัก มีเพียงความใคร่ และความต้องการเท่านั้น….
กลับมาปัจจุบัน
เมื่อมะนาวอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็เดินออกมาและคิดว่าจะเรียกเซย์จิไปอาบน้ำ แต่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เธอได้ยินเสียงเหมือนมีคนมาหน้าห้อง แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไป
“ไม่เอาสิพี่เซย์ ให้แพรนอนค้างที่นี่ด้วยเถอะนะคะ นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย หรือว่าพี่เซย์เบื่อแพรแล้วจริง ๆ”
“ไม่เอาน่าแพร พี่บอกแล้วไงว่าไม่ชอบแบบนี้ ตกลงกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ อย่ามาทำตัวงี่เง่า กลับไปเถอะ”
“แต่ว่าก่อนหน้านั้น เรายังเคยสนุกด้วยกันอยู่เลยนี่นา นะคะ”
“แต่พี่ไม่อยากทำ กลับไปเถอะแพร”
“ไม่เอาแพรไม่กลับ หรือว่าพี่เซย์แอบซุกใครเอาไว้ ไหนว่าพี่ไม่มีแฟนไงละคะ!”
"อย่านะแพร!"
“โอ๊ย! ออกมานะ อย่าให้ฉันเข้าไปกระชากหัวออกมาตบ!”
“แพร! พอได้แล้วอย่ามาทำตัวงี่เง่าแถวนี้ ถ้าไม่ออกไปดี ๆ อย่าหาว่าพี่ไม่เกรงใจ”
“พี่เซย์! อย่าบอกนะคะว่าพี่เบื่อแพรแล้วจริง ๆ ก็ไหนพี่บอกว่าถ้าแพรเหงาก็ให้มาหาพี่ได้ไงล่ะคะ”
“แต่พี่ไม่อยากทำกับแพรแล้วไงล่ะ อีกอย่าง… ไม่ได้เจอกันมาเกือบปีแล้วนะ มันควรจะจบไปได้แล้ว ถ้าเหงาก็ไปหาคนอื่นเถอะ อย่ามายุ่งกับพี่เลย ถ้าหาใครไม่ได้ ก็ไปบาร์โฮสต์ จะได้จบ ๆ ไป”
“พี่เซย์!”
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง เซย์จิเดินไปเปิด มะนาวได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นโวยวายอีกครั้ง
“พี่เซย์! นี่ถึงกับเอา รปภ. มาจับแพรลงไปเลยเหรอคะ มันจะเกินไปแล้วนะ”
“ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่ชอบ ก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ เอาตัวเธอออกไปเลยครับ ต่อไปอย่าให้ขึ้นมาบนตึกได้อีก”
“ครับคุณผู้ชาย เชิญครับคุณผู้หญิง อย่าให้ผมถึงกับต้องเรียกตำรวจ ข้อหาบุกรุกยามวิกาลเลยนะครับ”
“พี่เซย์จิ แล้วพี่จะต้องเสียใจ!”
เสียงข้างนอกเงียบลงไปแล้ว มะนาวรู้ว่าเซย์จิมีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง เขาเข้ากับคนยาก แต่ก็ง่ายสำหรับผู้หญิง ถ้าเขาพอใจก็หิ้วขึ้นมานอนที่นี่ ซึ่งก่อนหน้านี้ ถือว่าเป็นห้องเชือดของเขาเลยก็ว่าได้
แต่หลังจากที่เขาอยู่กับมะนาวแล้ว ก็ไม่นึกอยากจะนอนกับคนอื่นเท่าไหร่ เพราะเขาเคยลองแล้ว พอใกล้ถึงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม ก็ต้องหงุดหงิดเพราะหน้าของมะนาว ยัยเฉิ่นเนิร์ดตัวดีก็ลอยขึ้นมา ทำให้เขาเหี่ยวจนหมดอารมณ์ จนต้องไล่ผู้หญิงคนอื่นกลับไป
“วุ่นวายจริง ๆ”
มะนาวเดินออกมาจากห้องนอน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมาหาเขาแบบนี้ แต่เป็นครั้งแรกที่เซย์จิถึงกับให้ รปภ. มาลากตัวผู้หญิงออกไป ถ้าเธอจำไม่ผิด เธอคนนี้ชื่อแพร ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย เรียนคณะเศรษฐศาสตร์ ซึ่งเคยควงกับเขาเมื่อปีก่อน แต่ไม่ถึงสองเดือน ทั้งคู่ก็เริ่มห่างกัน จนเซย์จิหันไปควงคนใหม่
“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ หิวหรือเปล่าข้าวมาถึงเมื่อกี้นี้เอง มากินก่อนสิ”
“ค่ะ”
เธอได้แต่ตอบรับ เพราะไม่อยากเถียงกับเขา และไม่คิดที่จะถามว่า เกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่มีผู้หญิงมาหาเขาที่ห้อง
“วันจันทร์เลิกกี่โมง”
“เรียนเลิกช่วงบ่ายสอง แต่ว่าตอนเย็นมีประชุมหอพักประจำเดือน ขาดไม่ได้ค่ะ”
“หึ! รีบบอกเชียวนะ”
หลายเดือนก่อนแม่ของเธอให้เธอมาเป็นแม่บ้านให้เซย์จิ แต่แม่ของเธอไม่เคยรู้เลยว่า หน้าที่แม่บ้านของมะนาว มันมากกว่านั้นเยอะ ทั้งดูแลบ้าน และดูแลเซย์จิทั้งวันทั้งคืน บางทีเธอแทบจะลุกไปเรียนไม่ไหว แต่เขากลับตื่นตั้งแต่ตีสี่ เพื่อจะลุกขึ้นไปซ้อมฟุตบอลกับเพื่อน ๆ ในคณะของเขาได้ หลังจากที่จับเธอขย่มบนเตียงทั้งคืน
“รีบกินข้าว จะได้เข้านอน พรุ่งนี้จะไปส่งที่หอตอนเช้า”
“ขอบคุณค่ะ”
มะนาวไม่พูดมาก เธอเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่กับเซย์จิ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใจดี แต่ก็ไม่เคยใจร้ายกับเธอ และไม่เคยปล่อยให้เธอลำบากเรื่องเงินเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเงินที่เขาให้ ทำให้เธอไม่ต้องทำงานนอกเวลาระหว่างเรียนได้อย่างสบาย ๆ โดยไม่ลำบากแม่อีกต่อไป
วันต่อมา
“มะนาว แต่งตัวเสร็จหรือยัง”
"ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ"
“แต่งตัวนานจังเลย ทำอะไรอยู่น่ะ ไหนบอกว่าจะไปเช้ายังไงล่ะ”
เซย์จิที่กำลังดึงเสื้อช็อปของคณะวิศวะมาสวมทับเสื้อนักศึกษา ก็หันไปมองมะนาว ที่กำลังทำบางอย่างอยู่หน้ากระจก จนเขานึกสงสัย เมื่อสวมเสื้อเสร็จแล้วจึงเดินไปดู ก็เห็นว่าเธอพยายามใช้รองพื้นปกปิดรอยจูบของเขาอยู่
“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันว่าฉันเบามือแล้วนะ แล้วทำไมต้องปิดอะไรขนาดนั้นล่ะ”
